Waaw, ik ben er nog maar pas en heb al zoveel te vertellen. Ik heb nog niet eens tijd gehad om in mijn dagboek te schrijven, maar 'k zal eerst jullie honger al eens stillen hé :). Ik weet niet goed waar te beginnen, dus ik pak het chronologisch aan.
De vlucht is zoals jullie merken veilig verlopen. Ze voorzien je daar in de lucht wel vaak van de nodige calorieën moet ik zeggen,dus van honger geen sprake. In New York (waar ik moest overstappen) botste ik helaas op de eerste domper. Je moet daar je bagage even ophalen en op een andere band leggen. Ik was blij toen ik mijn goed gevulde rugzak van ver zag aankomen, maar toen ik hem aandeed, merkte ik al snel dat er een grote gesp verloren was van de band die je rond je taille kan doen zodat niet al het gewicht op je schouders terecht komt. Echt balen dus. Ik heb verschillende mensen op de luchthaven aangesproken om te vragen of daar iets aan kon gedaan worden, maar niemand was geïnteresseerd en in geen enkel opzicht bereid me te helpen. Voor mij was het wel echt een probleem, want een rugzak van 18 kilo enkel op je schouders moeten dragen doet je lichaam geen goed. Op zo'n moment durf je wel denken "waar ben ik weer aan begonnen?". Maar goed, ik dacht: "ik ben hier weg bij die Amerikanen, ik pak gewoon een vliegtuig naar Costa Rica!" Als ik mijn volgende vlucht niet wou missen, kon ik ook maar beter verder doen, want ik moest opnieuw door de security check en zo. Aangekomen in Costa Rica had ik intussen al wat tijd gehad om over mijn rugzakprobleem na te denken en begon ik met goede moed aan de reis van de vlieghaven naar het afspraakpunt met mijn eerste 'host' (zo heet dat bij CouchSurfing). Ik moest een bus nemen naar het centrum van San José en dan een taxi naar Curridabat (waar mijn eerst host woont). Dat ging allemaal vlotjes dankzij de hulp van tal van vriendelijke mensen. Een vrouw op de bus ging ook een taxi in dezelfde richting nemen. En het grappige was dat er al een taxi voor ons klaarstond; de chauffeur was namelijk de verloofde van de vriendelijke mevrouw! Ik mocht mee en zo heb ik al direct mijn Spaans kunnen oefenen. Ik moest veel minder betalen dan dat de rit normaal zou kosten en het koppel was heel zorgend. Ik mocht zelfs met hun telefoon naar mijn host bellen omdat ik een uur te vroeg was op de afgesproken plek. Een fruitsapje later werd ik verwelkomd door mijn galante host, Daniel:
Hij hielp mijn bagage dragen, tetterde de hele avond over vanalles en nog wat en liet me guava proeven. Dat is een klein vruchtje dat vrolijk aan de bomen groeit. Zijn lieve ouders kwamen ook ineens kennis maken en nodigden me zelfs uit een beetje langer te blijven als ik wou, want Daniel moest de volgende dag vroeg naar de universiteit. Maar ik was al vroeg wakker (na bijna niet geslapen te hebben van de kou en de opwinding) dus na een goei douchke en ontbijtje (met guava jam) had ik zin om San José te gaan verkennen. Ik kreeg nog het thuisnummer zodat ik steeds kon bellen als er iets was of als ik wou terugkomen. Daniel betaalde mijn busrit en gaf me ook de gegevens van twee vriendinnen van hem waar ik misschien ook wel eens kon gaan slapen :). Om half acht `s morgens stond ik dus al in hartje San José, maar dat geeft niet want alles is dan al open en het krioelt van de mensen. Ik zocht eerst het busstation waar ik ´s avonds de bus naar Turrialba kon nemen zodat ik alvast een ticket kon kopen en mijn bagage kon achterlaten. Het verloop van de dag in San José was zalig, behalve dan dat mijn gezicht nu zo rood ziet als een kreeft. Ik had veel bewolking en regen verwacht dus heb me niet ingesmeerd, maar de zon heeft de hele dag geschenen. Eigen schuld dikke bult. In San José ging ik op zoek naar een telefoonkaart, een bank om mijn dollars in colones te wisselen (tip voor andere Costa Rica reizigers: dollars heb je niet nodig), een fruitsapje, een pleintje om effe wat te chillen, een nieuwe gesp voor mijn rugzak, ... Weer goed Spaans kunnen oefenen dus, want als vreemde in een nieuwe stad moet je alles vragen. De mensen super vriendelijk en de mooie macho mannen kennen hun grenzen tot dusver (wow, de parfums zweven hier vrolijk in het rond!). Ze zijn wel supervriendelijk, maar dringen meestal niet aan en nee is nee (hout vasthouden natuurlijk :p). In de lange zoektocht naar zo´n gesp heeft een man me uiteindelijk tot bij de grote ´hier-hebben-ze-alles-wat-je-elders-niet-vindt`-winkel gebracht. Ik hield me al klaar om hem af te schepen na zijn vriendelijk en tijdsrovend gebaar, maar hij gaf me gewoon een hand en wenste me veel geluk. Da`s echt heel leuk, want altijd moeten afschepen kost veel energie. Een kiekje van de stad:
Oei, ik heb om 12:00 afgesproken om te lunchen en ik ben nog lang niet klaar met vertellen en heb ook nog foto's. Ik heb nog geen foto's van mezelf, maar om jullie niet teleur te stellen... hier se, net getrokken, ik met mijn tomatenkop:
Meer van dit volgt!
Liefs,
Kaat
PS: Ik wil jullie nog eens expliciet bedanken voor jullie betrokkenheid bij deze reis en intresse in de blog en ook natuurlijk kei hard voor zaterdag. Het feestje was super gezellig, de kaartjes en cadeautjes super lief en jullie berichtjes in het boekje (dat Loes geknutseld heeft) super ontroerend.
